Ręcznie pisane dokumenty osadzonych w praktyce tłumacza
Osoby osadzone często sporządzają ręcznie prośby, oświadczenia, wyjaśnienia, skargi, notatki, listy do pełnomocnika, zapiski dla rodziny albo dokumenty przeznaczone do organów. Takie teksty mogą być krótkie, chaotyczne, emocjonalne albo pisane w pośpiechu.
Tłumacz pracujący z takim materiałem musi zachować funkcję dokumentu. Prośba nie jest tym samym co oświadczenie, notatka prywatna nie jest tym samym co skarga, a wyjaśnienie kierowane do organu ma inny ciężar niż list rodzinny.
W praktyce szczególnie ważne są nagłówki, daty, podpisy, wskazanie adresata, dopiski, numer sprawy, nazwa jednostki penitencjarnej oraz fragmenty pisane inną ręką. Te elementy mogą mieć znaczenie formalne.
Forma rękopisu i układ strony
Ręcznie pisane dokumenty z zakładu karnego lub aresztu często nie mają idealnej struktury. Autor może pisać na kartce wyrwanej z zeszytu, formularzu, odwrocie innego dokumentu albo w miejscu ograniczonym przez układ papieru.
Tłumaczenie powinno zachować podstawowy układ: tytuł, datę, adresata, treść, podpis i dopiski. Jeżeli tekst jest napisany na marginesie, ukośnie, między linijkami albo częściowo poza główną treścią, można to oznaczyć w tłumaczeniu.
Nie zawsze trzeba kopiować każdy aspekt graficzny dokumentu, ale należy zachować te elementy, które wpływają na rozumienie tekstu. W dokumentach procesowych lub penitencjarnych układ może pomóc ustalić, co było główną treścią, a co późniejszym dopiskiem.
Język potoczny, emocjonalny i nieporadny
Osoba osadzona może pisać językiem potocznym, nieporadnym, pełnym skrótów i emocji. Może mieszać języki, stosować kalki z ukraińskiego, rosyjskiego lub polskiego, używać słów potocznych, błędnych form albo niedokończonych zdań.
Tłumacz nie powinien tworzyć tekstu lepszego niż oryginał. Jeżeli dokument jest prosty, emocjonalny lub nieporadny, przekład powinien oddać ten charakter. Jednocześnie musi być zrozumiały dla odbiorcy.
Szczególnie ostrożnie należy tłumaczyć fragmenty dotyczące przyznania się, zaprzeczenia, prośby o pomoc, skargi na warunki, relacji rodzinnych albo sytuacji zdrowotnej. Zmiana tonu może wpłynąć na odbiór dokumentu.
Daty, podpisy, nazwiska i numery spraw
W ręcznie pisanych prośbach i oświadczeniach istotne są dane formalne: data, miejsce, podpis, adresat, numer sprawy, numer celi, nazwa jednostki, nazwisko funkcjonariusza lub pełnomocnika. Tłumacz powinien zachować je możliwie dokładnie.
Jeżeli podpis jest nieczytelny, należy to oznaczyć. Jeżeli nazwisko jest częściowo czytelne, nie należy go dopowiadać. Jeśli numer sprawy zawiera litery, ukośniki, myślniki lub oznaczenia wydziału, powinny zostać zachowane bez zmiany.
Takie elementy mogą wyglądać technicznie, ale często decydują o tym, czy dokument będzie możliwy do powiązania z konkretną sprawą lub osobą.
Tłumaczenie poświadczone dokumentów z jednostki penitencjarnej
Ręcznie pisana prośba, oświadczenie lub notatka może wymagać tłumaczenia poświadczonego, jeżeli ma być użyta przed sądem, organem administracji, pełnomocnikiem, instytucją zagraniczną albo w sprawie rodzinnej. Tłumacz powinien wtedy szczególnie dokładnie oznaczyć elementy formalne dokumentu.
Jeżeli dokument zawiera pieczęć, adnotację administracyjną, dopisek funkcjonariusza, datę wpływu albo potwierdzenie przyjęcia, te elementy również powinny zostać ujęte w tłumaczeniu. Nie są dodatkiem graficznym, lecz częścią dokumentu.
Dobre tłumaczenie ręcznie pisanego dokumentu osadzonego powinno być wierne treści, zachować układ i nie dopowiadać brakujących informacji. Właśnie ta ostrożność decyduje o jego przydatności formalnej.
Zakres zagadnienia
- ręcznie pisane oświadczenie
- prośba osadzonego
- zakład karny
- areszt śledczy
- notatka ręczna
- tłumaczenie przysięgłe
- tłumaczenie dokumentów więziennych
- rękopis