Na czym polega część pisemna egzaminu?
Część pisemna egzaminu na tłumacza przysięgłego sprawdza zdolność tłumaczenia tekstów w obu kierunkach: z języka polskiego na język obcy oraz z języka obcego na język polski.
Kandydat mierzy się z tekstami, które mogą mieć charakter sądowy, urzędowy albo prawniczy. Oznacza to, że egzamin nie sprawdza tylko ogólnej znajomości języka, ale przede wszystkim zdolność pracy z tekstem prawnym i formalnym.
Największym wyzwaniem jest połączenie precyzji terminologicznej, kontroli czasu, formalnego układu tłumaczenia i zdolności do podejmowania decyzji w sytuacji, gdy nie istnieje prosty odpowiednik systemowy.
Strategia pracy z tekstem prawniczym
Przed rozpoczęciem tłumaczenia warto szybko rozpoznać rodzaj dokumentu: czy jest to pismo sądowe, zaświadczenie, decyzja, postanowienie, umowa, akt stanu cywilnego, dokument rejestrowy czy fragment aktu prawnego.
Następnie należy ustalić, które elementy są krytyczne: nazwy organów, daty, numery spraw, podstawy prawne, rozstrzygnięcia, terminy procesowe, pouczenia i oznaczenia stron.
W tłumaczeniu prawniczym nie wolno gubić struktury tekstu. Czasami układ dokumentu jest równie ważny jak jego treść, ponieważ pomaga organowi lub sądowi zrozumieć funkcję dokumentu.
Błąd krytyczny
Błąd krytyczny to błąd, który istotnie narusza sens tekstu źródłowego. Może dotyczyć np. odwrócenia znaczenia, błędnego oznaczenia strony postępowania, mylnego tłumaczenia rozstrzygnięcia albo pominięcia elementu mającego znaczenie prawne.
W praktyce kandydat powinien bardziej obawiać się zniekształcenia sensu niż mniej eleganckiej stylistyki. Styl jest ważny, ale w tekście prawnym pierwszeństwo ma poprawność znaczeniowa i terminologiczna.
Dobrym ćwiczeniem jest analiza własnych tłumaczeń pod kątem pytania: czy po przeczytaniu mojego przekładu organ zrozumie dokument tak samo, jak wynika to z oryginału?
Jak przygotowywać się do części pisemnej?
Najlepsze przygotowanie polega na systematycznej pracy z autentycznymi tekstami: orzeczeniami, pismami procesowymi, aktami stanu cywilnego, decyzjami administracyjnymi, dokumentami rejestrowymi i umowami.
Warto tworzyć własną bazę terminologiczną, ale nie uczyć się wyłącznie gotowych odpowiedników. Kandydat powinien rozumieć, dlaczego dany odpowiednik jest właściwy i w jakim kontekście może być błędny.
Szczególnie w języku ukraińskim, rosyjskim i angielskim trzeba uważać na pozorne odpowiedniki, różnice systemów prawnych i nazwy instytucji, które nie mają pełnego odpowiednika w polskim porządku prawnym.
Zakres zagadnienia
- egzamin na tłumacza przysięgłego część pisemna
- błąd krytyczny tłumacz przysięgły
- punktacja egzamin tłumacz przysięgły
- tłumaczenie prawnicze egzamin
- słowniki papierowe egzamin tłumacza